Archiwum: '2015b_Sud Tirol' Kategorie

Lago di Neves & Riva di Tures

Autor: admin o 23. sierpnia 2015

PODJAZD NR 1 > https://www.strava.com/activities/376586426

PODJAZD NR 2 > https://www.strava.com/activities/376586433

Po dziesięciu dniach każdy z nas miał już co najmniej tuzin sporych gór w nogach. Wszystkie najważniejsze cele tej wyprawy zostały osiągnięte. Tymczasem za rogiem czaiła się perspektywa wielogodzinnej podróży powrotnej do Gorzowa, Warszawy czy Trójmiasta. Stąd przed ostatnim odcinkiem Giro dell’Alto Adige zapanowało pewne rozprężenie. Połowa członków naszej ekipy zastanawiała się czy ruszać na trasę jedenastego etapu. Ostatecznie wystartowało nas siedmiu tzn. wszyscy poza Arturem. Niemniej tylko trzech z myślą o zrobieniu pełnego programu czyli dwóch podjazdów. Niemal do końca zastanawiałem się co nam tu jeszcze pozostało do zrobienia. W ostatnich dwóch dekadach wyścig Dookoła Włoch trzykrotnie bywał w tych okolicach. Za każdym razem etapową metę Giro d’Italia wyznaczano w Falzes (niem. Pfalzen), niewielkim miasteczku położonym jakieś 7 kilometrów na północny-zachód od Brunico. Etap z roku 1997 wygrał Hiszpan Jose Luis Rubiera, zaś odcinek z sezonu 2004 Włoch Damiano Cunego. Przy ostatniej okazji czyli w 2012 roku najszybciej linię mety minął tu Bask Ion Izagirre, zwycięzca ubiegłorocznego Tour de Pologne. Tym niemniej w bezpośrednim sąsiedztwie tej miejscowości brak jest gór, które mogły zaspokoić nasze ambicje poznawcze. W 1997 roku ostatnią premią górską przed metą w Falzes było Montassilone (podjazd o długości 7,1 km przy średniej 8%), zaś siedem lat później nieco łatwiejsze Terento (8,4 km przy średniej 6%). Z kolei na etapie sprzed trzech lat premii górskich w ogóle zabrakło i najtrudniejszy był niespełna 5-kilometrowy łagodny podjazd do mety. To wszystko nie były wzniesienia godne naszej uwagi. Ostatnich wyzwań musieliśmy poszukać nieco dalej od domu. Gdyby stać nas było na mocne kończące uderzenie to udalibyśmy się na zachód do oddalonego o 22 kilometry Rio di Pusteria. Wybierając to miasteczko za punkt startu moglibyśmy w ramach około 90-kilometrowego etapu zaliczyć trzy solidne wzniesienia. To znaczy: Kieneralm (14 km przy średniej 6,9%), Val di Valles (14 km x 6,8%) oraz Alpe di Rodengo (11,7 km x 8,2%). Każdy z nich kończący się na wysokości ponad 1700 metrów n.p.m. po pokonaniu niemal tysiąca metrów przewyższenia.

Jednak na tak hardcorowe akcje nie było nas już stać. Dlatego wybrałem opcję nieco krótszej, bo 16-kilometrowej wycieczki w kierunku północnym ku Valle Aurina. To dolina sięgająca północnych kresów Italii. Kraina długich i mroźnych zim, w której mało kto mówi po włosku. Nie musieliśmy jednak jechać do końca drogi SS621 czyli na wysokość około 1600 metrów n.p.m. Interesowały nas podjazdy zaczynające się w tej dolinie, lecz wytyczone na bocznych drogach. Zachodni pod Lago di Neves (1856 m. n.p.m.) oraz wschodni do Riva di Tures (1675 m. n.p.m.). W tym celu podjechaliśmy do Molini di Tures (niem. Muhlen di Taufers) – miejscowości położonej u podnóża pierwszego z wybranych podjazdów i oddalonej ledwie dwa kilometry od początku drugiego z tych wzniesień. Wystartowaliśmy kilka minut przed dwunastą. W ramach krótkiej rozgrzewki przejechaliśmy płaski kilometr po wspomnianej krajówce. Następnie skręciliśmy w lewo i tu na drodze SP42 czekał już na nas podjazd o długości 17,8 kilometra i średnim nachyleniu 5,6%. Co ciekawe wedle wszelkich dostępnych danych mający przewyższenie równo 1000 metrów. Ta dość długa i nierówna wspinaczka kończy się przy sztucznym jeziorze Neves Stausee, powstałym wśród szczytów Alp Zillertalskich za sprawą tamy wybudowanej w latach 1960-64. Cały podjazd streścić można w następujący sposób: solidny początek, długi i łatwy środek oraz bardzo trudna końcówka. Już na pierwszym kilometrze, gdzie chwilowe nachylenie przekraczało 12% podzieliliśmy się na dwa pododdziały czyli sekcję sportową i turystyczną. Czułem się dobrze, więc pociągnąłem żwawiej i ze mną zabrali Romek, Tomek oraz Adam. Pozostali czyli Daniel, Darek i Rafał spasowali niejako z założenia chcąc na zakończenie tej wycieczki raczej zwiedzać niż się ścigać. Pierwsza faza wspinaczki skończyła się już w połowie trzeciego kilometra. Potem droga się wypłaszczyła, więc nasza prędkość znacząco wzrosła. Najmocniejsze zmiany dawał Adam, na płaskich odcinkach podkręcając tempo naszej grupki do 36 km/h.

Na początku siódmego kilometra minęliśmy urocze jeziorko, przy którym nasi koledzy-turyści urządzili sobie później sesję zdjęciową. W tle widać już było wioskę Selva di Molini (niem. Muhlwald), której centrum minęliśmy po przejechaniu 7,3 kilometra. Nasz szlak przybrał nazwę SP156, acz wciąż jeszcze prowadził nas prosto w kierunku zachodnim. Dopiero po przejechaniu 11,1 kilometra odbiliśmy na północ wciąż jednak pozostając na lewym brzegu miejscowej rzeki. Tym niemniej na pierwszy trudniejszy odcinek przyszło nam jeszcze poczekać do połowy trzynastego kilometra. Jakieś 5 kilometrów przed szczytem zaczęła się decydująca rozgrywka. Na czele pozostałem razem z Tomkiem. Po przebyciu 13,9 kilometra dotarliśmy do Lappago (niem. Lappach), gdzie w dużym namiocie trwał właśnie w najlepsze wiejski festyn w prawdziwie tyrolskim stylu. W okolicy tej wioski trzeba było pokonać dwa tunele. Po wyjechaniu z drugiego do przejechania pozostało nam 3500 metrów. Pod koniec piętnastego kilometra jeszcze na terenie zabudowanym przyszło nam się zmierzyć ze stromizną sięgającą 17%. Na dwa kilometry przed finałem minęliśmy symboliczne rondo i budkę ze szlabanem przy, której kierowcy samochodów musieli zapewne uiszczać myto. Stroma końcówka, na której wedle prognoz maksymalne nachylenie miało wynieść 20% to był teren w sam raz dla ważącego niewiele ponad 60 kilogramów Tomka. Wąska dróżka ze stromym górskim zboczem po lewej stronie i wysokim na dwa metry murem po naszej prawicy. Na stravie jako finałowy zaznaczono segment o długości 2,7 kilometra i przewyższeniu 302 metrów czyli ze średnią 11%. Przejechałem ten odcinek z prędkością VAM na poziomie 1117 m/h, a mimo to nie dałem rady utrzymać koła swemu młodszemu koledze. Cały podjazd o długości 18,2 kilometra pokonałem zaś w czasie 1h 06:13 (avs. 16,5 km/h). „Bury” był ode mnie szybszy o 18 sekund. Romek stracił do zwycięzcy 1:41, zaś Adam 2:11. Na samej górze wjechaliśmy na tamę, co na swych zdjęciach i filmach uwiecznił Romano.

2015_0823_001

Zdjęcie 1 z 30

Neves_1

Neves_2

Neves_3

Przy Lago di Neves spędziliśmy około dwudziestu minut. Jako pierwszy w dół popędził Romek, któremu cały zjazd zajął 25 minut. Dla niego było to już ostatnie wzniesienie, albowiem umówił się z Arturem na szybszy powrót do kraju. Nasi koledzy z Mazowsza chcieli ruszyć jeszcze w niedzielne popołudnie. Ja tradycyjnie zjeżdżałem najwolniej, zatrzymując się na zdjęcia w co ciekawszych dla oka miejscach. Na drugim kilometrze zjazdu minąłem się z Danielem, Darkiem i Rafałem nieśpiesznie zdążającymi do swej ostatniej premii górskiej. Do drogi krajowej dotarłem kwadrans po czternastej. Następnie odbiłem w lewo czyli w górę Valle Aurina. Przejechałem jakiś kilometr w kierunku Campo Tures (niem. Sand in Taufers). Tu od razu skręciłem w Via Wiesenhof, ale Adama i Tomka nie spotkałem. W rozmowie telefonicznej wyjaśniło się, że obaj wrócili na chwilę do samochodów. Podjechałem więc dalsze kilkaset metrów do centrum tej miejscowości i tu postanowiłem zaczekać na moich wspólników w ostatniej akcji. Wspólną jazdę rozpoczęliśmy od przejechania mostku nad potokiem Aurina (niem. Ahr). Następnie musieliśmy skręcić w prawo na drogę SP43. Do pokonania mieliśmy podjazd o długości 12,1 kilometra przy średnim nachyleniu 6,7% z przewyższeniem 808 metrów. Całkiem solidna premia górska na koniec całej zabawy. W odróżnieniu od wspinaczki pod Lago di Neves tu największe wrażenie robiły pierwsze kilometry. Znak drogowy u skraju szosy straszył nawet stromizną na poziomie 17%, ale to była drobna przesada. Wedle danych odczytanych z Garmina maksymalne nachylenie sięgnęło tu kilkakrotnie 15 % na pierwszych siedmiu kilometrach podjazdu. Przez dwa pierwsze kilometry jechaliśmy w cieniu gęstego lasu. Po przejechaniu trzech kilometrów minęliśmy drogę odchodzącą w lewo ku wiosce Acereto (niem. Ahornach). Czterysta metrów dalej „przeskoczyliśmy” na południowy brzeg potoku Reinbach, którego szum miał nam towarzyszyć niemal do końca dziewiątego kilometra. Na szóstym i siódmym kilometrze przejechaliśmy pod trzema galeriami, z których najdłuższa była druga.

Podczas tej wspinaczki dość szybko wyszło na jaw, że pierwszy podjazd najwięcej sił wyssał z Tomka. Ja czułem się nadspodziewanie dobrze i mogłem dyktować znacznie szybsze tempo. Z czasem okazało się ono za mocne także dla Adama. Mimo to miarkowałem swe siły, chcąc zachować kontakt wzrokowy z kolegami jadącymi za mną. Gdy po przejechaniu 7,4 kilometra skończyła się najtrudniejsza część tego wzniesienia zwolniłem tak by dojechał do mnie Adam. Od wjazdu do Riva di Tures (10,4 km) dzieliły nas niemal płaskie trzy kilometry. Na tym łatwym odcinku jechaliśmy bardzo spokojnie, aby i Tomek złapał z nami kontakt. Wiedziałem, że przed samą miejscowością droga się rozchodzi i trzeba będzie odbić w lewo. Dojeżdżając razem do tego miejsca miałem przynajmniej pewność, że się tu nie rozjedziemy w różnych kierunkach. Do końca wspinaczki mieliśmy jeszcze 2100 metrów o średnim nachyleniu 7,6%. Na początek dwa wiraże przy przejeździe przez Riva di Tures, z czego ten drugi przy typowym tyrolskim kościele ze strzelistą wieżą. Znowu nieco podkręciłem tempo przejeżdżając finałowy segment z prędkością ponad 15 km/h. Jak można było się spodziewać „ugotowany” Tomek szybko odpadł. Adam trzymał się blisko, więc do końca asfaltowej drogi dojechaliśmy praktycznie razem. Zatrzymaliśmy się przy parkingu na początku drogi szutrowej biegnącej ku Passo Gola (niem. Klammljoch). To przełęcz na granicy z Austrią położona na wysokości 2291 metrów n.p.m. Gdybyśmy chcieli na nią dotrzeć musielibyśmy jeszcze przejechać odcinek 6,9 kilometra o średnim nachyleniu 8,9%. Początek owej „strada bianca” wyglądał całkiem zachęcająco, ale nie mieliśmy czasu i ochoty na podjęcie tego ryzyka. Zakończyłem więc swój ostatni podjazd po przejechaniu 12,5 kilometra w czasie 54:51 (avs. 13,7 km/h). Jakimś dziwnym zrządzeniem losu zajął mi on co do sekundy tyle samo czasu co Passo San Lugano zdobyte na samym początku tej wyprawy. Gdy staliśmy na górze zgasł mi Garmin, którego zapomniałem podładować. Z kolei Adamowi już na samym dole zepsuł się „bębenek”, więc do naszego parku maszynowego dojechał holowany przez Tomka. To były już chyba znaki od niebios, iż czas kończyć naszą przygodę w Południowym Tyrolu. Ja wraz z Danielem i Darkiem opuściłem gościnne progi Hausstatterhof jeszcze wieczorem czyli po godzinie 20-tej. Jedynie Rafał i spółka przed powrotem do Polski spędzili jeszcze jedną noc na swej stancji pod San Martino in Badia.

2015_0823_031

Zdjęcie 1 z 25

Kronplatz (Plan de Corones) & Erbe NE

Autor: admin o 22. sierpnia 2015

PODJAZD NR 1 > https://www.strava.com/activities/376586437

PODJAZD NR 2 > https://www.strava.com/activities/376586425

W końcu przyszła pora na Kronplatz lub Plan de Corones jak mawiają Włosi. Ta góra pochodzenia wulkanicznego wznosi się na wysokość 2275 metrów n.p.m. czyli niemal półtora tysiąca metrów powyżej Brunico oraz innymi miejscowościami tej części Val Pusteria. W pierwszej połowie lat sześćdziesiątych górę tą „oswojono” na potrzeby narciarstwa alpejskiego. Dziś działają na niej 32 wyciągi różnego typu służące amatorom „białego szaleństwa”, którzy mogą się sprawdzić na 49 różnych trasach o łącznej długości 116 kilometrów. Dla kolarstwa górę tą odkryto dopiero w pierwszej dekadzie XXI wieku. Górskie drogi najczęściej prowadzą na przełęcze lub do stacji narciarskich. Niekiedy wiodą ku zagubionym w górskiej głuszy: wioskom, gospodarstwom, schroniskom czy sanktuariom. Natomiast rzadko kiedy ubita droga (acz niekoniecznie asfaltowa) dociera na sam wierzchołek górskiego szczytu. Kronplatz jest jednak oryginalnym okazem pośród alpejskich szczytów. To znaczy takim, który przy odpowiedniej dawce samozaparcia do walki ze stromizną oraz zdradliwym podłożem zdobyć można na rowerze. W sprzyjających okolicznościach nawet na szosowym. Przed około dziesięciu laty tą górą zainteresował się ówczesny dyrektor Giro d’Italia czyli Angelo Zomegnan. Człowiek słynący z zamiłowania do odkrywania ekstremalnych tras dla „swego” wyścigu. Zanim tak się stało uczestnicy „La Corsa Rosa” już czterokrotnie śmigali po południowym zboczu tej góry. To znaczy ku premiom górskim wytyczonym na Passo di Furcia vel Furkel Sattel (1759 m. n.p.m.). Przy dwóch pierwszych okazjach w 1981 i 1994 roku peleton podjeżdżał od strony północno-wschodniej z początkiem wspinaczki w Valdaora (niem. Olang) czyli z doliny Pusteria. Natomiast w latach 1997 i 2004 wspinano się od strony południowo-zachodniej ze startem we wiosce Longega leżącej na skraju Val Badia. Dwa spośród tych etapów zadecydowały o wynikach całego wyścigu.

W 1981 roku na odcinku do San Vigilio di Marebbe zaatakował Giovanni Battaglin. Włoch był pierwszy na premii, po czym po krótkim zjeździe wygrał też etap. Dzień później zdobył koszulkę lidera i ostatecznie wygrał całe Giro niespełna miesiąc po swym triumfie w Vuelta a Espana. Natomiast podczas edycji z 2004 roku pierwszy na tej premii był Szwajcar Niki Aebersold, lecz co ważniejsze wielokilometrową akcję zainicjował tu Damiano Cunego. „Mały Książę” zgubił lidera czyli Ukraińca Jarosława Popowicza i ze sporą przewagą wygrał etap do Falzes. Odzyskał „maglia rosa” i przy okazji „zaszachował” nominalnego szefa swej drużyny czyli Gilberto Simoniego z Saeco. Siedem lat wcześniej na podobnej trasie punkty na owej premii zgarnął Kolumbijczyk Chepe Gonzalez, zaś po etapowe zwycięstwo w Falzes sięgnął Hiszpan Jose Luis Rubiera. Z kolei w 1994 roku pierwszy na tej premii górskiej był Szwajcar Pascal Richard, lecz wiele kilometrów dalej na mecie w Merano triumfował Marco Pantani. W sezonie 2006 przełęcz Furcia to było już za mało dla Signore Zomegnana i spółki. Organizatorzy Giro postanowili, że etap z Termeno (niem. Tramin) zakończy się na Kronplatz. Kibice ostrzyli sobie zęby na stromy finał tego odcinka. Walka bark w bark na wąskim kawałku drogi, w dodatku po szutrowej nawierzchni przypominającej czasy Bartalego i Coppiego rozpalała wyobraźnię. Do takiej rozgrywki jednak nie doszło. W ludzkie plany wmieszała się natura. Warunki atmosferyczne były na tyle złe, że szefostwo wyścigu „skasowało” wcześniejsze premie górskie, zaś finisz tego odcinka przeniesiono ze szczytu góry na przełęcz Furcia. Na mecie jako pierwsi zjawili się Włosi: triumfujący Leonardo Piepoli i tuż za nim rządzący niepodzielnie w tym wyścigu Ivan Basso. Trzeci ze stratą 16 sekund był niespodziewany wicelider Hiszpan Jose-Enrique Gutierrez. Po tych problemach z aurą włodarze Giro zmienili koncepcję. Co prawda w latach 2008 i 2010 znów zaproponowali kolarzom wizytę na Kronplatzu, lecz zaprojektowali ją w bezpieczniejszej dla przebiegu rywalizacji formule czyli w postaci górskiej czasówki. Start do obu tych „etapów prawdy” wyznaczono przy tym nie na samym początku podjazdu, lecz w miasteczku San Vigilio di Marebbe. Znacznie lepiej przystosowanym do goszczenia kolumny wyścigu niż malutka Longega.

Obie próby czasowe miały jednakową długość tzn. 12 kilometrów i 850 metrów. Na tej trasie tylko pierwsze 7,6 kilometra biegnie po asfalcie, zaś pozostałe 5250 metrów już po drodze gruntowej. Wspinaczkę z roku 2008 wygrał Franco Pellizotti z czasem 40:26. „Delfin z Bibbione” wyprzedził o 6 i 17 sekund swych rodaków: Emanuele Sellę i Gilberto Simoniego. Liderujący w tym wyścigu Hiszpan Alberto Contador był czwarty tracąc do Pellizottiego 22 sekundy. Cronoscalata z 2010 roku jeszcze bardziej zaskoczyła wynikami. Ponoć wpływ na nie miał zmienny kierunek wiatru. Zdecydowanie najlepszy czas czyli 41:28 uzyskał Stefano Garzelli, który z tym wynikiem dwa lata wcześniej byłby ledwie siódmy. Włoch o 42 sekundy wyprzedził Australijczyka Cadela Evansa i o 54 Francuza Johna Gadret. Niespodziewany lider wyścigu Hiszpan Daniel Arroyo był ledwie szesnasty (+ 2:16), zaś późniejszy triumfator tego Giro czyli Ivan Basso szósty (+ 1:10). W obu tych próbach dobrze spisał się nasz Sylwek Szmyd. W 2008 roku jeszcze jako kolarz Lampre uplasował się na szesnastej pozycji (strata 2:37, czas 43:03), zaś dwa lata później jadąc w barwach Liquigasu zajął piętnaste miejsce (strata 2:02, czas 43:30). Tą drugą czasówkę obejrzałem na żywo i na miejscu. Najpierw stanęliśmy z Darkiem na wirażu przy przejściu z asfaltu na odcinek szutrowy. Potem przenieśliśmy się na stromą prostą za zakrętem Belloniego, gdzie lepiej było usiąść lub się położyć by „pod jakimś takim dziwnym kątem” oglądać przebieg wypadków. Owego dnia aby dojechać w rejon wielkich wydarzeń wspięliśmy się na Furcię od strony północno-wschodniej. To znaczy pokonaliśmy podjazd o długości 10,1 kilometra ze średnim nachyleniem 7,1 % (max. 14,3 %) i przewyższeniem 722 metrów. Przeciwległy podjazd południowo-zachodni poznałem jeszcze wcześniej. To znaczy w 2007 roku, gdy wraz z Piotrkiem Mrówczyńskim wybrałem się na długą przejażdżkę w przeddzień startu w słynnym Maratona dles Dolomites. W ramach specyficznego „przetarcia nogi” zafundowaliśmy sobie tą 12-kilometrową wspinaczkę o średnim nachyleniu 6,2 % (max. 15,5 %) i przewyższeniu 752 metrów. Tamten wysiłek z pewnością nie pomógł mi w uzyskaniu dobrego wyniku we wspomnianym Gran Fondo, lecz przynajmniej „oswoił” mnie z większą częścią czekającego nas teraz wzniesienia.

Do podnóża tej góry mieliśmy blisko. Longega (niem. Zwischenwasser) leżała mniej więcej w połowie drogi między naszymi bazami noclegowymi. Moja piątka ze Santo Stefano musiała przebyć 12,5 kilometra, w dużej mierze po drodze krajowej SS244. Dojazd ten prowadził lekko pod górę, po dość ruchliwej szosie, w dodatku z paroma tunelami. Dlatego mimo umiarkowanego dystansu zdecydowaliśmy się raz jeszcze skorzystać z samochodów. Dla odmiany Adam, Rafał i Tomek pomieszkujący w Ties nieopodal San Martino in Badia dojechali do Longegi rowerami. Od miejsca zbiórki dzieliło ich 11 kilometrów i to głównie z górki. Spotkaliśmy się w punkcie zbornym około wpół do dwunastej. Rozpoczęliśmy ostatnie przygotowania. Dario na tak szczególną okazję wystroił się bodaj po raz pierwszy w tęczowy trykot spod znaku Etixx-Quick Step. Można by sparafrazować Mikołaja Reja: „A niechaj narodowie wżdy postronni znają, iż Polacy nie gęsi swego mistrza świata mają”. Ruszyliśmy do boju dokładnie o godzinie 11:52. Według danych z cyclingcols czekał nas podjazd długi na 16,8 kilometra o średnim nachyleniu 7,5% i przewyższeniu 1268 metrów. Wyceniony na 1144 punkty. Zaczęliśmy spokojnie i solidarnie czyli wespół w zespół. Wiedzieliśmy, że pierwsza tercja tego wzniesienia jest stosunkowo łatwa, przeto była okazja do wspólnej jazdy przez kilka kilometrów. Początkowo podjazd prowadzi w kierunku południowo-wschodnim ku San Vigilio di Marebbe vel Sankt Vigil in Enneberg. Jedynie czwarty kilometr o średniej 7% zmusza do umiarkowanego wysiłku. Po przebyciu czterech kilometrów droga SP43 skręca na północ. Dario ściął tu zakręt w iście pirackim stylu czyli jadąc pod prąd. Zrobił kilkadziesiąt metrów przewagi, lecz nie zamierzał tego wykorzystywać. Wkrótce przemknęliśmy obok Miary czyli dolnej stacji kolejki linowej na Kronplatz. Na wyjeździe z miasteczka ponownie jechaliśmy razem czyli całą ósemką. Największą ochotę do podkręcania tempa przejawiał tu Rafał. Łatwiejszy fragment podjazdu skończył się w połowie siódmego kilometra tuż za szerokim łukiem przy osadzie Curt (6,4 km). Droga się tu rozjeżdżała. Wariant lewy wiedzie ku wiosce Pieve di Marebbe. Nasza SP43 zbaczała w prawo ku Olang (Valdaora) czyli na Passo di Furcia. Do końca ósmego kilometra nachylenie jeszcze nie podcinało nóg, acz stopniowo stawiało coraz większy opór.

Pierwsze stromizny tuż przed półmetkiem wzniesienia dokonały naturalnej selekcji w naszym gronie. Wspólnie z Romkiem znaleźliśmy się na przedzie. Za nami samotnie kręcił Adam, a niedaleko za nim Darek z Tomkiem. Potem z nieco większą stratą jechali Daniel i Artur, a za nimi jeszcze Rafał. Na stromym dojeździe do wioski Costamesana (9,2 km) przejechaliśmy przez cztery wiraże. Starałem się dotrzymać tempa mojemu kompanowi i jednocześnie zachować nieco sił na jeszcze trudniejsze następne dwa kilometry. Im bliżej było przełęczy tym pewniej się czułem i mogłem dyktować tempo w naszym duecie. Być może tylko dlatego, że Romano na najbardziej stromych odcinkach musiał przepychać swoje twardsze przełożenie z tarczą 39 na przodku. Po przejechaniu 11,4 kilometra minęliśmy Ruis czyli pośrednią stację kolejki linowej, po czym na chwilę zniknęliśmy w krótkim tunelu pod wiaduktem. Jak wynika ze stravy odcinek od Longegi do tunelu przed Furcią przejechaliśmy w czasie 48:12 ze średnią prędkością 14 km/h. W tym miejscu Adam tracił do nas 1:05, zaś Tomek z Darkiem 1:15-1:20. Daniel dotarł tu w czasie 51:53, Artur potrzebował na to 52:13, zaś Rafał 54:06. Po drugiej stronie tunelu mieliśmy dwieście metrów płaskiego terenu. Jednym słowem chwilę czasu na złapanie oddechu przed szutrowym piekłem. W oddali po lewej stronie drogi tuż za przystankiem autobusowym przy kapliczce spostrzegłem go. Mam na myśli zakręt, na którym kończy się asfalt i zaczyna kamienisty dukt ku wierzchołkowi góry. Mając w pamięci dwie czasówki z wyścigu Dookoła Włoch obawiałem się raczej stromizny dochodzącej do 24% niż stanu drogowej nawierzchni. Tymczasem w ciągu pięciu lat dzielących nas od ostatniej wizyty Giro w tym miejscu „strada bianca” na Kronplatz uległa znaczącej degradacji. Pokonaliśmy sprawnie pierwsze 150 metrów do zakrętu z Bellonim, po czym wyrosła przed nami ściana o nachyleniu 20%. Jednak pal licho tą stromiznę. Byłaby do przeżycia, gdyby tylko podłoże dostosowane było do potrzeb kolarza szosowego. Tymczasem był to jakiś popękany szlak pełen luźnych kamyków. Romek mający bogate doświadczenia z wyścigów MTB organizowanych przez Grzegorza Golonko, Czesława Langa i Cezarego Zamanę czuł się tu jak ryba w wodzie.