We wtorkowe przedpołudnie kontynuowaliśmy naszą podróż szlakiem aren ostatnich Mistrzostw Świata. W tym celu musieliśmy jednak na kilka godzin opuścić granice gościnnej Italii. Mendrisio, miasto-gospodarz czempionatu z 2009 roku, jest bowiem położone na terenie Szwajcarii. Dokładnie zaś w południowej części włoskojęzycznego kantonu Ticino. Niemniej nie magia mistrzowskiej imprezy przywiodła mnie w to miejsce. Podstawowym powodem ku temu było górująca nad miastem Monte Generoso, której zbocza bywały sceną górskich potyczek zarówno na Tour de Suisse jak i Giro d’Italia. Spod naszego dachu w Varese do ulic Mendrisio nie było daleko. Jadąc lokalnymi drogami przez rondo w Mainate i przejście graniczne w Gaggiolo mieliśmy do pokonania ledwie 23 kilometry. Ruszyliśmy z rana, kilka minut po dziewiątej. Obawiałem się, iż ta krótka podróż i wizyta w Szwajcarii będzie mnie dość drogo kosztować z uwagi na konieczność wykupienia rocznej winiety. Niemniej wjeżdżając na teren Konfederacji niejako bocznymi drzwiami udało nam się uniknąć oczu czujnych szwajcarskich celników, a tym samym i niepotrzebnych dodatkowych kosztów. Już po przekroczeniu granicy przejechaliśmy przez miejscowość Stabio gdzie w trakcie kolarskiego sezonu mieszka Australijczyk Cadel Evans, nomen omen mistrz świata w wyścigu ze startu wspólnego, który rozegrano na rundach wokół wspomnianego Mendrisio. Na miejscu byliśmy jeszcze przed dziesiątą znajdując na postój maleńki parking przy via Carlo Pasta. Co ważne Iwona miała stąd bliziutko do starej części miasta gdzie mogła ciekawie i przyjemnie spędzić czas podczas mojego wypadu na Hojną Górę.
Początkowo ruszając w lewo przemierzyłem całą długość via Carlo Pasta szukając jakieś bocznej uliczki z początkiem podjazdu pod Monte Generoso. Te poszukiwania okazały się bezskuteczne, gdyż jak się okazało z naszego parkingu należało skręcić w prawo i zjechać kawałek po via Vincenzo Vela, a następnie odbić w lewo ku centrum miasta. Tam od ronda na ulicy Largo Mario Soldini droga zrazu łagodnie zaczęła się wspinać. Po 400 metrach luźnej jazdy musiałem skręcić w lewo i zacząć poważną wspinaczkę ulicami: via Industria i via Acqua Fresca. Następne 700 metrów mojej wspinaczki pokrywało się z podjazdem pod pierwsze wzniesienie na mistrzowskiej rundzie z 2009 roku tzn. Castel San Pietro. Stąd na szosie zachowały się jeszcze namalowane we wrześniu ubiegłego roku flagi Szwajcarii oraz kantonu Ticino, a także napisy zagrzewające do boju miejscowych faworytów: Fabiana i Rubensa. Dalej musiałem odbić raz jeszcze w lewo i trzymać się via Acqua Fresca, która później przeszła w ulice: via Stradone i via Lunga. Po przejechaniu dalszego kilometra z okładem dotarłem do wioski Salorino. Wiodący do tego miejsca odcinek 2400 metrów miał średnie nachylenie rzędu 6,1 %, z maksymalną stromizną blisko 14 % na styku ulic Przemysłowej i Świeżej Wody. Roślinność w dolnej partii góry była iście śródziemnomorska. Nawierzchnia drogi bez zarzutu, zaś serpentyny na tyle płaskie iż pozwalały na szybkie wyjście z zakrętów. W mijanych wioskach droga między domostwami zwęża się na tyle, iż w Somazzo wprowadzono ruch wahadłowy.
Po opuszczeniu tej miejscowości czyli przejechaniu 3800 metrów zostawiłem za sobą tereny zamieszkane. Przez dalszych 500 metrów mogłem się schować w lesie, który zanikł jeszcze tylko na 400 metrów przechodząc w zieloną polanę, na której stoi efektowny budynek restauracji Passerotto. Po 4700 metrów wspinaczki droga ponownie, tym razem już na dobre wchodzi w las, acz ślady cywilizacji są nadal bardzo dobrze widoczne. Momentami wzdłuż, ponad czy też w poprzek szosy biegnie tu bowiem, nie rzadko pod zatrważająco stromym kątem, linia kolejki wąskotorowej ze stacją końcową przy schronisku Bellavista. Około półmetka podjazdu czyli po przejechaniu 5200 metrów mija się nawet stację kolejową pod wezwaniem św. Mikołaja. Odcinek 2800 metrów od Salorino do San Nicolo ma średnie nachylenie 6,9 % i max. 10 %. Wąska alejka w lesie jest na ogół dobrej jakości i nierzadko wiedzie długimi, prostymi odcinkami. Po przebyciu 6900 metrów minąłem odbijający w prawo szutrowy szlak ku osadzie Cragno. Pół kilometra dalej przejechałem pod wiaduktem po którym śmiga wspomniana kolejka. Szosa jakby zapatrzona w stromo ułożone tory na tym odcinku również nie odpuszcza. Właśnie 2600 metrów bezpośrednio po San Nicolo stawia kolarzom najwyższe wymagania. Średnia stromizna na tym odcinku (km 5,2 – 7,8) wynosi aż 8,9 %, przy maksimum ponad 11 %. Pokonawszy ten odcinek do końca pozostały mi jeszcze trzy kilometry, z czego 2550 metrów wciąż bardzo poważnej wspinaczki o średniej 7,7 % i max. powyżej 11 %. W pewnym momencie tzn. po pokonaniu 9,4 kilometra droga krzyżuje się z linią wąskotorówki.
Po przejechaniu niespełna 10,4 kilometra wyjechałem z lasu na odsłonięty teren, gdzie skończyła się prawdziwa stromizna. Zastanawiałem się czy to już koniec podjazdu. Po mojej prawej ręce pojawiły się z iście szwajcarska precyzja ponumerowane miejsca parkingowe. Niemniej szosa nadal, acz już delikatnie szła do góry. W tych okolicznościach mogłem znacznie przyśpieszyć i po dalszych 450 metrach dotarłem do mini ronda przy Osteria „La Peonia”. Niemniej według profilu koniec podjazdu miał być przy hoteliku Bellavista. Dlatego postanowiłem poszukać stromej końcówki pojechałem prosto. Niemniej szybko okazało się, iż był to jedynie odcinek „falsopiano” wiodący ku osadzie Balduana. Po przejechaniu półtora kilometra tym szlakiem zawróciłem do wspomnianej Gospody. Minięty przeze ze mnie na podjeździe Włoch zrobił mi zdjęcie pod tablicą informacyjną i wyjaśnił, że dziś podjazd pod Monte Generoso kończy się właśnie w tym miejscu czyli na wysokości 1172 metrów n.p.m. Dopiero drepcząc po placu przed Oberżą upewniłem się na podstawie innej tablicy, iż droga do Bellavisty to obecnie zamknięty opuszczonym szlabanem, stromy leśny dukt po którym z trudem można by się poruszać nawet na rowerze górskim. Ostatecznie przyszło mi więc uznać, iż moje Monte Generoso miało 10,82 kilometra o przewyższeniu 825 metrów (z początkiem na poziomie 347 metrów n.p.m.) i średnim nachyleniu 7,62 %. Jechało mi się bardzo dobrze i uzyskany przez mnie czas czyli 41 minut i 53 sekundy był tego dobrym świadectwem. Podobnie jak wysoka na dość stromy podjazd przeciętna prędkość czyli 15,500 km/h. Niemniej dobitnym dowodem tego, iż wspiąłem się na wyżyny swoich możliwości był bliski osobistego rekordu VAM o wartości 1181 m/h.
ZDJĘCIA
