DANE TECHNICZNE
Miejsce startu: Panta de la Llosa del Cavall
Wysokość: 1930 metrów n.p.m.
Przewyższenie: 1121 metrów
Długość: 21,2 kilometra
Średnie nachylenie: 5,3 %
Maksymalne nachylenie: 12 %
PROFIL
OPIS
Czwartek zapowiadał się na długi dzień poza domem. Po pierwsze czekał nas przeszło godzinny dojazd w wybrany górski rewir. Po drugie już na miejscu mieliśmy zaliczyć dwa wzniesienia o przeszło 20-kilometrowej długości. Najpierw musieliśmy dojechać samochodem do Sant Llorenc de Morunys (com. Solsones, prov. Lleida). Następnie z okolic tego miasteczka, już na rowerach, podjechać do dwóch stacji narciarskich leżących na wysokości 1930 metrów n.p.m. każda. Pierwsza wspinaczka skończyć się miała na parkingu L’Estivella w najwyższej części rozległego ośrodka narciarstwa alpejskiego Port del Comte. Z kolei druga zawieść nas miała do kurortu Tuixent-La Vansa służącego przede wszystkim miłośnikom narciarstwa biegowego. Ze względu na zbieżny punkt startu, taką samą wysokość i przewyższenie oraz podobną długość oba podjazdy śmiało można nazwać „bliźniakami”. Wzniesienia te nie są szczególnie znane kolarskim kibicom, acz Port del Comte bywał na trasach hiszpańskich wyścigów z najwyższej półki. W latach 1989-1990 kończyły się w tej stacji etapy Volta a Catalunya. Przy pierwszej okazji wygrał w tym miejscu Francuz Thierry Claveyrolat. Późniejszy „Król Gór” Tour de France z roku 1990 wyprzedził o 2 sekundy Hiszpana Pedro Delgado i o 5 sekund Baska Marino Lejarretę. Cały wyścig Dookoła Katalonii wygrał jednak Lejarreta przed Delgado, zaś Claveyrolat był w „generalce” szósty. Rok później pierwszy linię mety minął tu Hiszpan Jesus Montoya tuż przed swym rodakiem Laudelino Cubino. Obaj o 26 sekund wyprzedzili 4-osobową grupkę, którą przyprowadził Delgado. Cubino objął prowadzenie w wyścigu i nie oddał go już do mety w Gironie. Po jego prawicy i lewicy na generalnym podium stanęli Lejarreta i Delgado. Natomiast Montoya sklasyfikowany został na ósmym miejscu. Następnie w sezonie 2004 do Port del Comte zawitała też Semana Catalana. Etap wygrał Amerykanin Levi Leipheimer, który przyjechał do celu w towarzystwie Katalończyka Joaquima Rodrigueza. „Purito” zadowolił się zdobyciem koszulki lidera, którą nie bez trudu obronił na ostatnim etapie tej imprezy. Natomiast wielka Vuelta nigdy nie dotarła do Port del Comte. Aczkolwiek dolna część tego podjazdu czyli odcinek do wysokości Coll de Jou (1461 m. n.p.m.) znalazł się na piątym etapie VaE 1980 z San Quirze del Valles do La Seu d’Urgell. Pierwszy na tą przełęcz wjechał wówczas Hiszpan Juan Fernandez. Ten sam, który w latach 1980, 1987 i 1988 dał Hiszpanii trzy brązowe medale Mistrzostw Świata.
Tradycyjnie już opuściliśmy bazę około jedenastej. Do przejechania autem mieliśmy 53 kilometry. Pierwszą część tej trasy znaliśmy już ze środowej przejażdżki. Następnie na wysokości Bergi musieliśmy zjechać z krajówki C-16 na lokalną drogę BV-4241 vel LV-4241, którą w środę przecinaliśmy na początku wspinaczki pod Rasos de Peguera. Dojechawszy do Sant Llorenc de Morunys zaparkowaliśmy od razu w pierwszej bocznej uliczce na wysokości około 880 metrów n.p.m. Niemniej do podnóża całego wzniesienia trzeba było zjechać jakieś półtora kilometra. Najniższym punktem w tej okolicy był bowiem most nad sztucznym jeziorem Panta de la Llosa del Cavall. Ten efektownie wyglądający zbiornik wodny powstał na rzece Cardener u jej zbiegu z Aigua de Valls. Rafał ruszył pod górę jako pierwszy o godzinie 12:15. Ja zjechałem na start razem z Darkiem. Niemniej chciałem jeszcze zrobić kilka zdjęć w tym miejscu. Była ku temu jedyna okazja jako, że drugi podjazd wolałem zacząć nieco wyżej by nie powtarzać wspólnego odcinka obu wzniesień. Dario nie tracił czasu i ruszył do boju o 12:27, zaś ja dwie minuty później. Już 200 metrów po starcie musiałem się jednak zatrzymać by odebrać telefon. Jak się okazało od Rafała. Ten bowiem dojechawszy do rozdroża w górnej części Sant Llorenc dopytywał się jak ma dalej jechać. Odrzekłem by trzymał się dotychczasowej drogi (mając na myśli LV-4241). Niemniej nieopatrznie wplotłem w swą wskazówkę słówko „prosto”. Tymczasem szlak na Port del Comte po 2 kilometrach od startu odbijał w lewo. Natomiast na wprost zaczynała się droga C-462 prowadząca na Coll de Port (1669 m. n.p.m.) i ewentualnie do stacji Tuixent-La Vansa. Jak się później okazało Rafa wybrał tą drugą opcję. Wskutek tego niczym Darek przed pięcioma laty w Chiavennie przerobił oba wybrane wzniesienia, acz w kolejności odwrotnej od zakładanej. Po blisko trzyminutowej rozmowie ruszyłem ponownie. Zakładałem, że w pościg nie tylko za Darkiem, ale i Rafałem. Po wspomnianym strategicznym zakręcie w lewo na wysokości około 925 m. n.p.m. podjazd jeszcze przez dwa kolejne kilometry biegł po ulicach Sant Llorenc de Morunys. Powyżej miasta droga była nadal szeroka i prowadziła w odsłoniętym terenie. Jej nachylenie było umiarkowane na średnim poziomie od 5 do 7%. Taki teren mi jak najbardziej odpowiadał. Nadawał się do jazdy w równym tempie na stosunkowo twardym przełożeniu. Pewnie dlatego jeszcze przed dojazdem do Coll de Jou udało mi się wyprzedzić Darka.
Zresztą aby dotrzeć do Port del Comte wcale nie musieliśmy mijać owej przełęczy. Tuż przed nią czyli po przejechaniu 10,3 kilometra od startu należało odbić w prawo na boczną drogę o wszystko mówiącej nazwie Carretera del Port del Comte. Stąd do stacji brakowało jeszcze prawie pięciu kilometrów. Niemniej tylko trzy z nich prowadziły pod górę, z czego ten pierwszy łagodnie. Potem za masztami na wysokości Costa de Galliners (13,3 km) było już niemal płasko. Po prawej stronie drogi w dole mieliśmy piękny widok na lazurowe wody Panta de la Llosa del Cavall. Do Port del Comte wjechałem po przebyciu 15,2 kilometra. Stacja jest dość okazała, więc można było się zastanawiać jak dalej jechać. Brnąłem po Avinguda del Port del Comte szukając na znakach drogowych słowa „L’Estivella”. Po 1200 metrach na tej alei skręciłem w lewo skuszony żółtą tablicą „Estacio d’Esqui”. Następnie przejechawszy kolejne 1600 metrów z nachyleniem nie przekraczającym 6 % dotarłem do hoteli i parkingów położonych na wysokości około 1720 metrów n.p.m. Tu trafił się nawet 300-metrowy zjazd, po którym droga skręcała w lewo na Pista acces Sucre i Estivella. To był już znak, że jestem na właściwym szlaku. Mając w nogach 19,2 kilometra dotarłem do parkingu El Sucre służącego turystom szusującym po zboczu góry El Querol (2110 m. n.p.m.). Tym niemniej do najwyżej położonego parkingu L’Estivella u stóp góry Clot Rodo (2323 m. n.p.m.) brakowało jeszcze dwóch kilometrów. Niby niewiele, lecz był to najtrudniejszy odcinek całej wspinaczki ze stromiznami sięgającymi nawet 12-13%. Zmęczyłem i ten trudny finał, acz przyznam że takie nachylenie u kresu drogi nieco mnie przytkało. W końcu dotarłem do swego celu po przejechaniu 21,2 kilometra o przewyższeniu 1120 metrów w czasie netto 1h 16:13 (avs. 16,8 km/h i VAM 882 m/h). Prędkość w pionie daleka od rewelacji, lecz przy średnim nachyleniu 5,3% i paru wypłaszczeniach nie mogła być wysoka. Na stravie wśród oficjalnych odcinków znalazłem dwa ciekawe segmenty. Jeden o długości 14,1 kilometra między Sant Llorenc (1,3 km) a Port del Comte (15,4 km) i drugi obejmujący 8-kilometrowy dojazd do zakrętu przed Coll de Jou. Ten pierwszy przejechałem w czasie 49:55 (avs. 17,0 km/h i VAM 924 m/h), zaś drugi w 31:02 (avs. 15,5 km/h i VAM 971 m/h). Dario uzyskał tu odpowiednio wyniki 55:24 i 35:12. Potem jednak począł błądzić po górskich ścieżkach stacji i zanim z godzinnym poślizgiem dotarł do parkingu L’Estivella zaliczył dwie „fałszywe mety” podkręcając swój przebieg o blisko 9 kilometrów.
GÓRSKIE ŚCIEŻKI
https://www.strava.com/activities/596522673
https://veloviewer.com/athletes/2650396/activities/596522673
ZDJĘCIA
