Po powrocie z Tyrolu miałem niewiele czasu na odpoczynek … od wakacji. Poszedłem do pracy tylko na cztery dni, jednocześnie szykując się do kolejnej podróży. Jej głównym celem była Toskania i położony w pobliskiej Ligurii rejon Cinque Terre. Wybierałem się w te piękne strony z Iwoną, więc w przygotowaniach do wyjazdu mogłem polegać na nieprzeciętnych zdolnościach aprowizacyjnych mojej dziewczyny. W środę udało mi się nawet wyskoczyć na spokojny 60-kilometrowy trening po leśnych rundkach leżących na terenie Trójmiejskiego Parku Krajobrazowego, na pograniczu Sopotu i Gdyni. Jak wiadomo najprostsza droga z ziemi polskiej do włoskiej przebiega przez Niemcy. Od czasu wyprawy na Mistrzostwa Świata do belgijskiego Zolder na bezpłatnych niemieckich autostradach spędziłem przeszło dwieście godzin w trakcie kilkunastu wypraw do Włoch, Francji, Szwajcarii i Austrii. Nigdy jednak nie zatrzymałem się u naszych zachodnich sąsiadów na dłuższą chwilę czy to celem zwiedzania niemieckich miast i miasteczek czy też poznania któregoś z kolarskich podjazdów w tym kraju. Iwona bardzo chciała zobaczyć baśniowy zamek Neuschwanstein w południowo-zachodniej Bawarii. Mogliśmy sobie pozwolić na pełne dwa tygodnie urlopu. Na Toskanię przeznaczyliśmy tydzień, na Cinque Terre cztery dni, więc mieliśmy jeszcze parę dni do dyspozycji i było nam po drodze. Dlatego jeszcze wiosną uzgodniliśmy szczegóły bawarskiego wstępu do naszych włoskich wakacji.
Postanowiliśmy spędzić na niemieckiej ziemi w sumie trzy noce i tyleż dni. Pierwszą dobę w Schwangau gdzie mogliśmy obejrzeć zamek Neuschwanstein i w miarę możliwości nieco starszy Hohenschwangau. Następne dwie w okolicach Berchtesgaden, gdzie ja chciałem zdobyć uchodzące za najtrudniejsze w Niemczech wzniesienia Rossfeld i Kehlstein, zaś magnesem dla oczu Iwony miały być: Orle Gniazdo na górze Kehlstein, polodowcowe jezioro Konigssee oraz starówka w samym Berchtesgaden. Myśleliśmy też o wypadzie do miasta Mozarta, czyli oddalonego o zaledwie 35 kilometrów Salzburga, ale ostatecznie odpuściliśmy sobie ten punkt programu. Wyruszyliśmy w drogę w noc z piątku na sobotę około wpół do pierwszej. Mieliśmy do przebycia m/w 1260 kilometrów przez Niemcy, aż pod samą austriacką granicę. Zgodnie z planem dojazd do Schwangau miał nam zająć ponad 13 godzin. Trasa dobrze znana w swej zasadniczej części czyli nasza krajowa „6-tka”, potem niemieckie: A11, A10 (obwodnica Berlina), A9 i dopiero za Norymbergą odstępstwo od tradycyjnego szlaku na przełęcz Brenner czyli zjazd na A-6, a potem A7 przez Memmingen i Kempten aż po ładniutkie miasteczko Fussen, a za nim ostatnie kilometry na lokalnej drodze B-310. Zarezerwowałem dla nas apartament w domu Casa Patrizia na ulicy Am Winkelacker, skąd do Podzamcza mieliśmy ledwie 2,5 kilometra. Przyjechaliśmy na miejsce w porze obiadu, więc do wieczora było jeszcze kilka ładnych godzin. Dlatego po krótkim odpoczynku wybrałem się na rozpoznanie terenu do pobliskiego biura informacji turystycznej. Okazało się, że mamy szansę załapać się na wycieczkę do jednego z zamków jeszcze dziś, więc kupiłem dwa bilety na wycieczkę po Neuschwanstein w cenie 12 Euro za sztukę.
ZDJĘCIA
Wróciłem do Schwangau po Iwonę i około wpół do piątej byliśmy już gotowi na zwiedzanie. Za cenę 5 Euro zostawiliśmy samochód na strzeżonym parkingu przy jeziorze i poszliśmy na przystanek autobusowy, skąd wyruszał specjalny autokar zawożący turystów na przystanek przez Marienbrucke, w bezpośrednie sąsiedztwo sławnego zamku. Dojazd na górę był kręty i stromy, aż dziw brało jak sprawnie pokonywał go nasz kierowca. Resztę drogi trzeba było odbyć na pieszo, zaś na miejscu poczekać dłuższą chwilę na dziedzińcu zamku aż przyjdzie czas na zwiedzanie dla naszej grupy. Budowę Neuschwanstein rozpoczęto w roku 1869 za sprawą kontrowersyjnego Ludwika II Wittelsbacha. Ten władca Bawarii nazywany Szalonym Ludwikiem lub w najlepszym razie Bajkowym Królem był ekscentrykiem, którego za życia uznano niepoczytalnym i zdetronizowano w czerwcu 1886 roku. Uwięziony w zamku Berg zmarł kilka dni później w niejasnych okolicznościach. Choć za jego czasów budowa Neuschwanstein niemal zrujnowała budżet włączonej już do Bawarii to ostatecznie zamek ten już dawno zarobił na siebie – obecnie odwiedza go ponoć aż 1.300.000 turystów rocznie. Ludwik II zaczytywał się w baśniach, więc nie dziwi iż w największą z zamkowych komnat zdobią freski przedstawiające legendarnego Parsifala, zaś w dawnej sypialni króla ze ścian spoglądają Tristan i Izolda. Cała przechadzka trwa około 35 minut. Obejrzawszy zamek, który stał się inspiracją dla Walta Disneya ruszyliśmy w dół do samochodu. Zeszliśmy idąc z początku wąską asfaltową dróżką alternatywną do trasy autobusu, zaś następnie na skróty gruntową ścieżką przez las. Na dole byliśmy około wpół do ósmej, więc nie było nam już dane zwiedzić Hohenschwangau. Starszy z dwojga skarbów Schwangau został zbudowany w latach 1833-1837 z inspiracji ojca Ludwika, Maksymiliana II Bawarskiego. Przed powrotem do Casa Patrizia podeszliśmy jednak z parkingu do murów tego zamku aby naocznie przekonać się, że brama wejściowa została już zamknięta na noc.
Nazajutrz po śniadaniu spakowaliśmy się i około wpół do jedenastej byliśmy już gotowi do trzygodzinnej drogi na wschód ku Berchtesgaden. Pierwsza część blisko 240-kilometrowego przejazdu prowadziła nas lokalnymi drogami nr 17, 472 i 13, w tym na samym początku szlakiem słynnej Romantische Strasse z Wurzburga do Fussen. Mijaliśmy bawarskie wsie i miasteczka z charakterystycznymi domkami, ozdobionymi kolorowymi malunkami lub też ukwieconymi balkonami. Jechaliśmy po urozmaiconym pagórkowatym terenie, raz w górę i to znów w dół. Dopiero tuż za Holzkirchen wjechaliśmy na wiodącą do austriackiego Salzburga autostradę nr 8 i tu droga stała się szybsza, lecz zarazem o wiele nudniejsza. Na wysokości miasteczka Piding zjechaliśmy na drogę lokalną nr 20 aby przez Bad Reichenhall i Bischofswiesen dostać się na zachodnie obrzeża Berchtesgaden, gdzie mieliśmy zamówiony pokój w Gasthaus Alpina przy Ramsauer Strasse. Na miejscu byliśmy około czternastej i choć pogoda niespecjalnie zachęcała do jazdy rowerem uznałem, że warto będzie zgodnie z wcześniejszym planem czym prędzej pojechać na Rossfeld (1541 m. n.p.m.). Tym samym poświęciłem okazję obejrzenia bezpośredniej relacji z drużynówki na Tour de France, lecz ostatecznie nie po to wyruszyłem na wakacje by za dnia siedzieć przed telewizorem. Rossfeld warta była grzechu. To jedna z zaledwie paru kolarskich gór na ternie Niemiec „mogących się pochwalić” przewyższeniem o wartości ponad 1000 metrów, lecz mimo to nie była dotąd testowana w profesjonalnych wyścigach typu Deutschland Tour czy Bayern Rundfahrt. Była natomiast główną atrakcją amatorskiego wyścigu Berchtesgadener Land Radmarathon, rozgrywanego w latach 2005-2010 około połowy czerwca. Ten szosowy maraton był wtedy jedną z trzech eliminacji międzynarodowej serii pod szyldem „Alpencup” do spółki z majowym Amade Radmarathon (Austria) i lipcowym Engadin Radmarathon (Szwajcaria).
Rossfeld zdobyć można zasadniczo na trzy sposoby. Od strony północnej ze startem w austriackim miasteczku Hallein, od północnego-zachodu z początkiem u zbiegu dróg nr 305 i 319 na ulicy Auerstrasse bądź też od południowego-zachodu zaczynając wspinaczkę w samym Berchtesgaden na prowadzącej do Obersalzbergu ulicy Salzbergstrasse. W każdym przypadku musimy pokonać przeszło 1000 metrów przewyższenia. Wybrałem dla siebie opcję drugą, która zdaniem autora strony internetowej www.cyclingcols.com jest najtrudniejsza, aczkolwiek na podjeździe trzecim zmierzyć się trzeba z największą chwilową stromizną rzędu aż 21,5 %! Na swój dziewiczy rejs po niemieckich górach wyruszyłem kilka minut po godzinie szesnastej. Na początku musiałem zjechać około kilometra po Ramsauer Strasse do dużego ronda w centrum dolnej części miasta. Następnie skręciłem w kierunku północnym wjeżdżając na drogę nr 305. Po przejechaniu kolejnych 700 metrów minąłem zamkniętą z uwagi na prowadzone roboty drogowe ulicę Salzbergstrasse. W tym momencie wiedziałem już, że zaplanowany na poniedziałek podjazd pod Kehlstein będę musiał zacząć od innej strony. Rozgrzewkę na płaskim terenie skończyłem po przebyciu 5,3 kilometra. W tym miejscu musiałem skręcić w prawo i wjechać na Auerstrasse. Podjazd od samego początku był stromy. Wedle danych z mego licznika pierwszy kilometr miał średnie nachylenie 9,9 %, zaś drugi nawet 10,4 %. Po przejechaniu zaledwie 700 metrów natknąłem się na zatrzymany w korku sznur samochodów. Okazało się, że na skutek interwencji straży pożarnej wprowadzono tu ruch wahadłowy. Wstrzymano pojazdy jadące do góry i tym samym ja też zostałem zastopowany na dwie i pół minuty. Niespełna kilometr dalej historia ta się powtórzyła i tym razem musiałem stanąć na blisko trzy i pół minuty. Co gorsza po odblokowaniu drogi ciężko mi było ruszyć z miejsca w terenie o blisko 14 % stromiźnie.
Luźniej zrobiło się dopiero na ostatnich czterystu metrach przed Unterau. W tym miejscu większość towarzyszących mi samochodów skręciła w prawo na Obersalzbergstrasse, która łączy drugą i trzecią z wyżej wspomnianych wersji podjazdów pod Rossfeld. Ja pojechałem prosto czyli drogą D-999 ku Oberau, gdzie druga wersja wzniesienia łączy się z pierwszą w połowie czwartego kilometra wybranej przez mnie opcji. Kilometry trzeci, czwarty i piąty należały do łatwiejszych, lecz średnie 7,9 % – 8,2 % – 7 %, lecz i tu nie brakowało długich prostych o znaczącej stromiźnie. Po przejechaniu 4,4 kilometra minąłem zjazd ku wiosce Gmerk. Od poziomu 1000 metrów n.p.m. co sto metrów w pionie mijałem brązową tablicę informującą mnie o wysokości bezwzględnej, na której się w danym momencie znajdowałem. Na szóstym kilometrze średnie nachylenie wyniosło 9,9 %, zaś na siódmym nawet 11,1 %. Zostawiwszy za plecami osadę Thannlehen i po przebyciu 6,8 kilometra od zjazdu z drogi nr 305, na wysokości 1180 metrów n.p.m. dojechałem do punktu poboru opłat za wjazd na Rossfeld Hohenringstrasse. Trzeba przyznać, iż ta wysokogórska droga panoramiczna jest stosunkowo tania. Gdybyśmy wybrali się tu we dwójkę to zapłacilibyśmy tylko 6,50 Euro (4,60 za samochód osobowy z kierowcą + dodatkowe 1,90 za osobę towarzyszącą). Na ósmym i dziewiątym kilometrze podjazd wcale nie odpuszczał. Średnie nachylenie tych odcinków według moich pomiarów wyniosło odpowiednio 9,9 % i 10,4 %. Co gorsza po przejechaniu ośmiu kilometrów wzniesienia natrafiłem na roboty drogowe prowadzone przez Strabag. Wyznaczony objazd rozkopanej drogi zmusił mnie do pokonania stromej rampy o nachyleniu blisko 17 %. Ta sztuczna przeszkoda była największą stromizną na całym podjeździe, którego największe nachylenie w normalnych warunkach sięga 14 %. Męcząca stromizna skończyła się po dotarciu na wysokość około 1400 metrów n.p.m.
Wyżej czekała mnie chwila względnego luzu, zaś na ostatnich dwóch kilometrach o średnim nachyleniu 7,3 % i 9,2 % droga do szczytu wiodła po kilku serpentynach. Minąłem wyciągi narciarskie oraz budynek szkółki narciarskiej i zakończyłem wspinaczkę w miejscu zwanym Hennenkopfl, na wysokości 1541 metrów n.p.m. po przejechaniu 11,06 kilometra (choć według „cyclingcols” ten podjazd ma 10,9 km przy średnim nachyleniu 9,5 %). Białego puchu wokół drogi nie widziałem, lecz warunki atmosferyczne były co najmniej jesienne. Na górze było ledwie 7 stopni Celsjusza. Dodatkowo chłodziła mnie mżawka. Widok na okolice był żaden, gdyż nadciągnęły gęste chmury skutecznie zasłaniające horyzont tak w kierunku wschodnim (ku Salzburgowi) jak i na zachodnim (ku Berchtesgaden). Pokonanie całego wzniesienia zajęło mi dokładnie 55 minut i 57 sekund, lecz zważywszy, iż blisko 6 minut straciłem stojąc w korkach na pierwszych dwóch kilometrach tego podjazdu to faktycznie wjechałem na górę w czasie 50 minut i 2 sekundy. Taki czas oznacza, iż wspinałem się w rekordowym jak na swoje umiejętności tempie. Osiągając wartość VAM 1211 m/h czy nawet 1236 m/h biorąc za podstawę obliczeń przewyższenie podane na stronie „cyclingcols”, a nie informacje pochodzące z mojego licznika. Dla porównania w sezonie 2010 moimi najlepszymi osiągnięciami było 1209 m/h na 47-minutowym i mimo wszystko znacznie bardziej stromym Kitzbuheler Horn oraz 1219 m/h na krótszym, bo ledwie 38,5-minutowym Passo Cuvignone. Na płaskowyżu przejechałem jeszcze około 1200 metrów w kierunku południowym, wzdłuż niemiecko-austriackiej granicy, po czym zawróciłem do Hannenkopfl. Na zjeździe było zimno, mokro i ogólnie rzecz biorąc nieprzyjemnie. Temperatura wzrosła maksymalnie do 13 stopni Celsjusza, więc jechałem bardzo ostrożnie na ogół z prędkością między 25 a 35 km/h. Padało również w dolinie, więc gdy około 18:40 dojechałem do Gasthaus Alpina byłem nieźle przemoczony. Tego dnia przejechałem tylko 35 kilometrów o łącznym przewyższeniu 1044 metrów.
ZDJĘCIA
ROSSFELD HOHENRINGSTRASSE
